Zijn leeftijd schatten vind ik lastig.
Sommige mensen zijn 60 en zien er uit als 75, anderen zijn 80 en zien er uit als 65.
Er kan wel een generatie tussen zitten.
Hij glijdt soepel door het water, zijn gewrichten doen nog wat ze moeten doen.
Toch is het geen jonkie meer, concludeer ik.
Zijn dagelijkse baantjes in het buurtzwembad gaan hem goed af.
‘Zo, zit het er weer op?’
‘Ja, dat was weer heerlijk’, glimt hij, ‘de dag kan goed beginnen’.
‘Heeft u een leuke dag in het vooruitzicht?’
‘Oh ja, zeker’, begint hij, ‘voor een 92-jarige zoals ik zijn de dagen altijd vol verrassingen’.
Hij klimt behendig het bad uit. Zijn gedateerde zwembroek lubbert om zijn tanige benen.
‘Ik zit straks op Engelse les en vanmiddag komt mijn kleindochter. Ze heeft problemen met haar laptop, even samen naar kijken’.
Ik ga op de rand van het bad zitten. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Alles wat ik klaar heb liggen aan zinnen voor oudere mensen om ze te prijzen en op te beuren (walgelijk eigenlijk) passen hier niet.
Wat rest, is dat ik bedachtzaam knik.
Terwijl hij zijn handdoek om zich heen slaat: ‘En dan rijd ik ook nog bejaarden vandaag’.
