Onze huidige levenskunst is gericht op welbevinden.
Op de omgang met de ongemakken van ons leven, humeurmanagement (René Gude), omgang met de liefde, jezelf vinden cq zijn, ziekte en de dood…
Ons ‘ik’ en ons welzijn staan midden de belangstelling.
Is er in onze levenskunst plaats voor de stem van de natuur?
Kan onze beschaving bogen op een vitale omgang en relatie met de Natuur, de Aarde?
Onze lastige omgang met de dood drijft ons in het vooruitschuiven ervan: altijd jong willen blijven, de krampachtige omgang met voeding, toegenomen zorgconsumptie.
Oké duurzaam is nodig, maar het moet wel leuk blijven, zei Rutte.
Hoeveel welvaart moeten we inleveren voor ons welzijn?
Moeten we ‘welvaart’ en ‘welzijn’ aan een onderzoek onderwerpen: wat verstaan we daaronder?
Is de Aarde als stem, als partner, al aan het woord geweest?
Kunnen we een levenskunst ontwerpen waar plaats is voor de bijzondere kwaliteit van de Aarde als bezielde planeet, voor de Natuur met haar vitaliteit en voor de levenscycli als natuurlijk gegeven?
