Onze hedendaagse filosofie staat in het teken van ‘Ik’ en individualiteit.
De individualisering heeft ons vizier vooral op onszelf gericht.
We staat inmiddels in het midden van het universum en hebben de Natuur in onze macht genomen.
Ons natuurbeeld is gekleurd door mechanistisch denken, door reductionisme, door onze verlichtingsideaal van de rede: de natuur is te kennen en onze problemen, zoals ziekte of tekort, zijn op te lossen. Wat we nog niet kennen, ligt aan ons denkvermogen. Maar ook dat denkvermogen krijgen we in onze macht.
Een en al rotsvast vertrouwen.
Wanneer je over de natuur spreekt, spreek je over de werkelijkheid.
Welke werkelijkheid hebben we gecreëerd?
Is er in deze werkelijkheid een stem voor de natuur? Voor onze eigen natuurlijkheid?
Doet dit natuurbeeld recht aan wat er steeds meer bekend wordt over de aard van ons universum: een open systeem, samenhangend, wederkerig, contingent, meerlagig?
Welk natuurbeeld geeft een stem aan de natuur en onze natuurlijkheid?
Niet romantisch, niet conservatief, maar gericht op een vitale en waardevolle toekomst met een stem voor de natuur en onze natuurlijkheid?
