In ons huidige natuurwetenschappelijke wereldbeeld bestaat er maar één natuur, tevens objectgebied: het universum.
In de natuurwetenschappelijke methode is geen plaats voor ervaringen.
Ervaringen leveren geen betrouwbare kennis op.
Hoe kunnen we onze ervaringen met de natuur wel een plaats geven in onderzoek?
Eén van de methoden is de hermeneutiek.
De hermeneutiek interpreteert ervaringen en verhalen.
Door analyse van ervaringen en verhalen wordt gezocht naar een consensus over wat de betekenis is.
Een ander punt is het gebruik van kennisbronnen.
De natuurwetenschappelijke methode hanteert alleen meetbare kennisbronnen.
Wanneer we onze ervaringen met de natuur en onze verhalen daarover hanteren, gebruiken we heel andere kennisbronnen.
In de Rennaissance ontstond de traditie van het encyclopedisme: het te besturen onderwerp werd van verschillende uitgangspunten bestudeerd, met gebruik van al je geestelijke vermogens (lees meer).
Is de methode van het encyclopedisme een werkzame om een ander natuurbeeld te verkennen?
