‘Bent u ook alleen in uw hoofd’, vraagt ze?
Ze is net naast me gaan zitten op het bankje.
‘Alleen in mijn hoofd?’
‘Ja, dat je alles alleen bedenkt, alleen doet en beslist’.
‘Oh, maar dan ben je nu niet alleen in je hoofd, want je vraagt iets aan mij om met je over na te denken. Ik ben nu ook even niet alleen in mijn hoofd.
Daarnet nog wel’
Daar moet ze even over nadenken. Alleen.
‘Ik ben autistisch’, gaat ze verder, ‘dus ik ben veel alleen in mijn hoofd’
Ik wijs naar haar hond. ‘Is Joy weleens samen met jou in je hoofd?’
‘Oh, ja! Heel vaak!’
Dat is een nieuw gezichtspunt. Ze herschikt haar geblokte winterjas.
‘Daar ga ik over nadenken’, zegt ze.
‘Graag’, zeg ik, ‘met Joy. Mooie naam! Veel plezier!’
Ze stapt verder en verdwijnt uit het zicht.
