Slechts een klein muurtje moeten we over klauteren, een smal paadje en plotseling staan we er dan.
Dat plotseling is vooral alsof ik in één keer gekatapulteerd word naar een andere realiteit.
Diepe stilte en een intense zachte vibe. Plezier. Vreugde. Vrijheid.
Weg van de toeristendrukte geven we de voorkeur aan deze kleine doorgang.
Mijn voeten zakken zachtjes in het mos op de lavastenen.
Aan weerszijden hoge wanden van basalt. Links het eurazische plat, rechts het amerikaanse plat.
De breukzone van het Mid-Atlantische Rif.
Wonderschoon en wonderlijk tegelijk hoe tijd en ruimte verdwijnen, ik ervaar een fluïde realiteit.
Kijk ik erna of ben ik er ook in? Ik weet het niet.
Ik volg mijn voeten, die weten de weg.
Dan lonkt een kleine vallei.
Tot hoever kan ik er binnengaan?
Tot hoever word ik toegelaten?
Ondanks het mos zijn de stenen scherp. Basalt is hoekig.
Eensklaps voel ik de kriebels langs mijn wervelkolom, ik zoek een steen om op te zitten.
Met mijn ogen open droom ik.
Ik zie de wervelkolom en het brein. In het brein word ik mij een kleine plek gewaar onder aan de basis, boven op de hersenstam. Het gebied voor de aandacht, bewustzijn, wakker zijn. Voor rust of actie, ‘aan’of ‘uit’ zo je wilt.
Daar ligt mij volgende onderzoek, besef ik. Het oudste deel van het brein.
Ik ben in een bibliotheek geweest, een heel oude bibliotheek van de mensheid, van het leven, van de Natuur.
Terug in de kloof gonst het na in mijn hoofd, mijn achterhoofd gloeit. Net als mijn staartbeen.
Kop-staart, grinnik ik. Net zoals je een baby, die geboren wordt vastpakt: kop-staart. Dat je maar weet dat je die hebt en dat je nu op de Aarde verder gaat. ‘Aan’zetten.
Mijn voeten willen verder. Er ligt nog iets te wachten.
Smaller de kloof nu. Er staan lage berkenboompjes, aangepast aan de arctische omgeving.
Het mos is van alle kleuren, soms een klein bosje bloeiende kleine plantjes. Hier en daar hogere, gele bloemen.
Ik doe mijn best ze te ontwijken.
De energie verandert. Dynamischer, ik krijg het er warm van. Water of Vuur, de dynamiek kan hetzelfde aanvoelen.
Ik zie de spiegeling al van een grote Wachter in het water.
De waterkanten zijn zacht en veerkrachtig.
Behoedzaam klim ik over de stenen naar de bron.
Het water heeft een ongelooflijk zachte vibe.
Tussen de vurige rotsen, met de krachtige Wachter is een eindeloze zachtheid voelbaar. De tegenstellingen, Water en Vuur, kunnen bijna niet groter zijn.
Hier wil ik een tijdje verblijven.
Aan de voeten van de machtige Wachter, met mijn rug tegen de vurige stenen, geef ik mij over aan datgene wat er te gebeuren staat.
Zachtjes dring ik door in de magie van de Tussenruimte.
Ik ervaar hoe de tegenstellingen ‘overschreven’ worden, vervagen, doordat ik contact maak met een andere realiteit.
Een realiteit van een hogere orde.
Het is net of de tegenstellingen hun betekenis verliezen, alsof ze andere verbindingen aangaan en daarmee een volgende betekenis krijgen.
Een heel nieuw perspectief voorbij de tegenstellingen ontstaat. Voorbij Water en Vuur.
Een magisch moment van Eeuwigheid.
Terugwandelend door de kloof laat ik mij begroeten door de torenhoge basaltzuilen. Al eeuwen lang de hoeders van de magie van de Tussenruimte.
